Σκοπός. Η φροντίδα της ημικρανίας παρέχεται σε πολλές περιπτώσεις από γιατρούς της πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Στόχος της μελέτης μας ήταν η καταγραφή της προτίμησης των Ελλήνων ιατρών πρωτοβάθμιας περίθαλψης στη θεραπεία της ημικρανίας, σε σύγκριση με άλλες κοινές νευρολογικές και άλλες διαταραχές.
Υλικό και µέθοδοι. Συλλέξαμε απαντήσεις από 182 γιατρούς πρωτοβάθμιας περίθαλψης με τη χρήση ερωτηματολογίου 5 σημείων σχετικά με την προτίμηση τους στη θεραπεία δέκα κοινών ιατρικών καταστάσεων, συμπεριλαμβανομένης της ημικρανίας, της υπέρτασης, της υπερλιπιδαιμίας, των λοιμώξεων του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, του σακχαρώδους διαβήτη, της οσφυαλγίας, της ζάλης, του παροδικού ισχαιμικού επεισοδίου, της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας και της ινομυαλγίας.
Αποτελέσµατα. Συνολικά, η ημικρανία σημείωσε πολύ χαμηλή βαθμολογία (3,57±1,02) στην προτίμηση των ιατρών, παρόμοια με την διαβητική περιφερική νευροπάθεια (3,57±1,0). Μικρότερη προτίμηση σημείωσε μόνο η ινομυαλγία (3,25±1,06). Αντίθετα, οι συμμετέχοντες ανέφεραν πολύ μεγαλύτερη προτίμηση στην αντιμετώπιση της υπέρτασης (4,66±0,60) και της υπερλιπιδαιμίας (4,64±0,65).
Συμπεράσματα. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι οι Έλληνες γιατροί πρωτοβάθμιας περίθαλψης δεν προτιμούν τη θεραπεία της ημικρανίας, αλλά και άλλων νευρολογικών παθήσεων σε σχέση με άλλες παθήσεις. Απομένει να διερευνηθούν οι λόγοι αυτής της μη προτίμησης και εάν σχετίζεται με τη φτωχότερη ικανοποίηση των ασθενών ή και αποτελέσματα της χορηγούμενης θεραπείας.
