Εάν έχετε πόνο και/ή τραυματισμό του Αχίλλειου τένοντα, πιθανότατα έχετε διαγνωστεί με ένα από τα 4 – T’s Τεντόνωση-Τεντονίτιδα-Τενδυνοπάθεια-Διάρρηξη.

Ποια είναι τα 4 Τ; Τενοντώσεις – τραυματισμός ή φθορά του τένοντα χωρίς φλεγμονή. Τενοντίτιδα – τραυματισμός με φλεγμονή. Ορισμένοι γιατροί έχουν πλέον ομαδοποιήσει την τενοντίτιδα και την τενοντίτιδα κάτω από τον γενικό όρο τενοντοπάθεια, που σημαίνει απλώς εκφύλιση ή ασθένεια του τένοντα. Η ρήξη βέβαια είναι μια πλήρης ή μερική ρήξη ή μικρορήξη στον τένοντα.

Τώρα που σας έχει στιγματιστεί με μια διάγνωση, ο γιατρός σας έχει πιθανότατα σχεδιάσει μια γενική πορεία δράσης και μπορεί να έχετε κάποιες ερωτήσεις, επειδή ο τραυματισμός του Αχίλλειου μπορεί να προκαλέσει σύγχυση και να αντιφάσκει με τις συνήθεις πεποιθήσεις για τη θεραπεία.

Ποιος τραυματισμός είστε εσείς; Ο Αχίλλειος είναι ο μεγαλύτερος τένοντας στο σώμα. Συνδέει τους ισχυρούς μύες της γάμπας με τη φτέρνα και είναι επιρρεπής σε μεγάλη καταπόνηση στους δρομείς μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων. Ως εκ τούτου, η μεγάλη απαίτηση που τίθεται στον τένοντα από το τρέξιμο ευθύνεται για περίπου 1 στους 10 τραυματισμούς από το τρέξιμο.

Οι συχνότεροι από τους τραυματισμούς του Αχιλλέα είναι αυτοί που προκαλούνται από φθορά ή υπερβολική χρήση. Η κακή εφαρμογή των υποδημάτων, οι ανατομικές διαταραχές, συμπεριλαμβανομένης της ασυμφωνίας των ποδιών, οι αδύναμοι μύες της γάμπας και ο υπερβολικός ή υποτονισμός των ποδιών αποτελούν επίσης κύριες αιτίες.

Πρόσφατα ιατρικές μελέτες έχουν επίσης ενοχοποιήσει τις θεραπείες με αντιβιοτικά και κορτιζόνη για την αύξηση του κινδύνου τραυματισμού του Αχιλλέα.

Η θεραπεία Όταν ο Αχίλλειος γίνεται επώδυνος στην αφή και υπάρχει ένας βαθμός αδυναμίας που γίνεται αισθητός, οι γιατροί θα αντιμετωπίσουν τον τένοντα για βλάβη λόγω φθοράς και ρήξης (σε περίπτωση πλήρους ρήξης – η χειρουργική επέμβαση είναι συνήθως η μόνη λύση).

Τενοντώσεις

Στην τενοντίωση δεν υπάρχει εμφανές οίδημα. Αυτό δεν είναι καλό, επειδή το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού δεν προσπαθεί πλέον να αποκαταστήσει τη βλάβη στον τένοντα. Γιατί το σώμα να τα παρατήσει; Οι συνδετικοί ιστοί όπως οι σύνδεσμοι και οι τένοντες δεν έχουν καλή αιμάτωση. Αυτό είναι προφανές σε όποιον ανοίξει ένα βιβλίο ανατομίας. Οι τένοντες έχουν υπόλευκη όψη, ενώ ο μυς που συγκρατούν στο οστό είναι κατακόκκινος. Χωρίς την παροχή αίματος, οι ιστοί επούλωσης και αναδόμησης, όπως το κολλαγόνο, δεν φτάνουν ποτέ στον τραυματισμένο τένοντα. Η φτωχή παροχή αίματος είναι ο σχεδιασμός της φύσης για να επιτρέπει στον τένοντα ελαστικότητα και αντοχή σε εφελκυσμό για την υποστήριξη των ισχυρών μυών. Αλλά όταν συμβαίνει τραυματισμός – ο σχεδιασμός της φύσης δεν είναι πάντα ο καλύτερος.

Οι τυπικές θεραπείες στην τενοντίτιδα περιλαμβάνουν ακινητοποίηση (ανάπαυση) για να επιτραπεί στον τένοντα να επουλωθεί. Αλλά – αν δεν υπάρχει παροχή αίματος – δεν υπάρχει επούλωση – έτσι μπορεί να συνταγογραφηθεί κίνηση για την αύξηση της κυκλοφορίας στον αχίλλειο τένοντα.

Προφανώς τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα είναι εκτός, διότι εμποδίζουν τη βιοσύνθεση του κολλαγόνου και αναστέλλουν τη φλεγμονή.

Η τενοντίτιδα εμφανίζεται όταν υπάρχει φλεγμονή και ερεθισμός. Τώρα μπορεί να σκέφτεστε, ότι τότε είναι που παίρνω αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Η απάντηση είναι εκπληκτική.

Στην τενοντίτιδα και την τενοντίτιδα, οι ρήξεις στον αχίλλειο τένοντα προκαλούν δύο διαφορετικές αντιδράσεις. Στη μία, δεν υπάρχει φλεγμονή επειδή το σώμα έχει αποφασίσει ότι ο τένοντας δεν μπορεί να αποκατασταθεί χωρίς ιατρική παρέμβαση κάποιου τύπου. Στην τενοντίτιδα υπάρχει φλεγμονή επειδή το σώμα εξακολουθεί να προσπαθεί να θεραπεύσει τον τένοντα – αλλά σε χρόνιες καταστάσεις υπάρχει αποτυχία στην επούλωση.

Αποφεύγοντας τα αντιφλεγμονώδη και δημιουργώντας περισσότερη φλεγμονή Στην τενοντίτιδα και την τενοντίτιδα η απάντηση είναι η φλεγμονή – δημιουργώντας περισσότερη από αυτήν – αλλά υπό ελεγχόμενες συνθήκες. Εάν μπορέσουμε να δημιουργήσουμε φλεγμονή στις περιοχές του τένοντα που έχουν υποστεί βλάβη, σε επαρκή ποσότητα, ο τένοντας μπορεί να θεραπευτεί.

Κατά τη γνώμη μου υπάρχει μόνο μία θεραπεία που μπορεί να το κάνει αυτό – η προλονοθεραπεία. Η προλονοθεραπεία λειτουργεί με την εισαγωγή ενός ήπιου ερεθιστικού παράγοντα μέσω ένεσης στα ακριβή σημεία όπου ο αχίλλειος τένοντας είναι πιο επώδυνος ή αδύναμος. Αυτό το ερεθιστικό είναι συνήθως κάτι τόσο καλοήθες όσο η απλή δεξτρόζη. Αυτό που κάνει η δεξτρόζη είναι να δημιουργεί μια μικρή, ελεγχόμενη φλεγμονή στο σημείο του τραυματισμού επιταχύνοντας την επούλωση και επιστρέφοντας τη δύναμη και την ελαστικότητα στον τένοντα. Σε υποτροπιάζουσες περιπτώσεις, χρησιμοποιείται PRP (πλάσμα πλούσιο σε αιμοπετάλια) ως ισχυρότερος πολλαπλασιαστής.

Η προβολοθεραπεία κερδίζει ολοένα και περισσότερους υποστηρικτές μεταξύ των αθλητών επειδή είναι ελάχιστα επεμβατική, δεν απαιτεί μεγάλες περιόδους αδράνειας και μάλιστα ο γιατρός της προβολοθεραπείας συνήθως συνιστά εποπτευόμενη δραστηριότητα ή συνιστά ένα σχέδιο προπόνησης για να επιστρέψει ο αθλητής στο γήπεδο το συντομότερο δυνατό.

Μία έως έξι θεραπείες είναι τυπικές για τον αγωνιστικό αθλητή, που κατανέμονται σε εβδομαδιαία διαστήματα.

tendonitis